Gençler Neden Kendini Şiddetle İspatlamaya Çalışıyor?
Bir okul çıkışı…
Bir bakış uzuyor, bir söz yanlış anlaşılıyor, etrafta birkaç kişi daha var. Kimse geri adım atmıyor. Çünkü o an mesele haklı olmak değil; geri çekilen olmamak.
Son zamanlarda bu sahneler çok tanıdık. “Bir anda oldu” deniyor. Oysa o an bir anda olmuyor. O an, uzun süredir biriken bir duygunun dışarı çıktığı yer oluyor.
Lise çağındaki bir genç için en zor şey, görünmez hissetmek. Evde “şimdi sırası mı”, okulda “derste konuşma”, arkadaş grubunda “zayıf görünme” baskısı… Genç kendini anlatacak yer bulamayınca, varlığını başka türlü göstermeye çalışıyor.
Şiddet burada çoğu zaman öfke değil; ispat.
“Beni hafife alma.”
“Ben de buradayım.”
“Üzerime gelme.”
Bunları kelimelerle söyleyemeyen genç, davranışıyla söylüyor.
Aileler genelde şunu soruyor: “Bu çocuk neden bu kadar sert?”
Asıl soru şu olabilir: Bu çocuk nerede yumuşak olamadı?
Çünkü evde sürekli eleştirilen, yeterince dinlenmeyen, sadece hatasıyla fark edilen genç; güçlü görünmeyi öğreniyor. Okulda duygusu değil, sadece davranışı konuşulan genç; sesini yükseltiyor. Arkadaş ortamında geri adım atanın dışlandığını gören genç; sertleşiyor.
Kimse doğuştan şiddetle çözmeyi öğrenmez. Öğrenilen şey şudur: “Nazik olursam kaybederim.”
Peki ne yapabiliriz?
• Sadece “yapma” demek yerine ne hissettiğini sorun
• Davranışı durdururken, genci tamamen karşıya almayın
• Sertliğin arkasındaki ihtiyacı görün
• Güçlü olmak zorunda olmadığını, değerli olduğu için yeterli olduğunu hissettirin
Belki de gençler şiddetle değil, duyulmadıkları yerden bağırıyorlardır.
